Παρέμβαση προς το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής και το Υπουργείο Παιδείας πραγματοποίησε ο Συνήγορος του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού, ζητώντας να εξεταστεί η ενίσχυση και επαναφορά της Θεατρικής Αγωγής στις σχολικές βαθμίδες, με στόχο την υποστήριξη των παιδιών και τη δημιουργία ασφαλούς σχολικού περιβάλλοντος.

Η πρωτοβουλία στηρίζεται σε θέσεις πανεπιστημιακών τμημάτων και επιστημονικών φορέων, καθώς και σε διεθνείς κατευθύνσεις, όπως ο Οδικός Χάρτης της UNESCO για τις Τέχνες στην Εκπαίδευση και η Σύμβαση της Σεούλ (Seoul Agenda), που αναγνωρίζουν την εκπαίδευση μέσω των τεχνών ως βασικό στοιχείο της σύγχρονης παιδαγωγικής.

Στην επιστολή του, ο Συνήγορος καλεί τους αρμόδιους φορείς να τοποθετηθούν σχετικά με την επαναφορά της Θεατρικής Αγωγής στις τάξεις Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού, την ουσιαστική εφαρμογή της στο Γυμνάσιο και την επανένταξη των «Στοιχείων Θεατρολογίας» στο Λύκειο.

Το θέμα αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία η εκπαιδευτική κοινότητα αναζητά τρόπους πρόληψης της ενδοσχολικής βίας και ενίσχυσης της συνεργασίας μεταξύ των μαθητών καθώς και του θετικού σχολικού κλίματος.

Εκπαιδευτικοί της πράξης επισημαίνουν ότι η εμπειρία από την καθημερινή σχολική ζωή επιβεβαιώνει την ανάγκη επαναφοράς και συστηματικής εφαρμογής της Θεατρικής Αγωγής.

Παρέμβαση στην «Πατρίδα» από την Χιώτισσα εκπαιδευτικό Καλλιόπη Φύκαρη

Με αφορμή την παρέμβαση του Συνηγόρου του πολίτη για τη σχολική βία, η Χιώτισσα εκπαιδευτικός θεατρικής αγωγής, Καλλιόπη Φύκαρη, με 20ετή εμπειρία σε αρκετά δημόσια σχολεία και της Χίου, πραγματοποιεί παρέμβαση στην «Πατρίδα» αναφέροντας τα εξής:

«Η παιδαγωγική του θεάτρου είναι ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια των εξειδικευμένων εκπαιδευτικών. Οι έννοιες της δημοκρατίας, της ανάληψης ευθύνης και του αναστοχασμού για τις πράξεις μας είναι σύμφυτες με το μάθημα της θεατρικής αγωγής.

Μέσα από τις ιστορίες που βιώνονται στο μάθημα, οι μαθητές καλούνται να πάρουν θέση στα διλήμματα και στα θέματα που ανακύπτουν, καθιστάμενοι υπεύθυνοι για τις επιλογές τους.

 Μέσα από τους ρόλους, μπαίνουν στη θέση του άλλου ή τοποθετούν τον εαυτό τους σε μια διαφορετική κατάσταση.

Τι πιο καίριο, λοιπόν, για την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης; Το σχολείο που χρειαζόμαστε σήμερα απαιτεί τέτοια εργαλεία παιδαγωγικής, που όχι μόνο προάγουν την ενσυναίσθηση, αλλά τη μετατρέπουν σε βίωμα για τα παιδιά μέσα από τέτοιου είδους παιδαγωγικές προσεγγίσεις.»