Την συγκλονιστική ιστορία του Αρχιπλοίαρχου Γκράχαμ Μπάστιν Γουάιτχεντ, που έχασε τη ζωή του ανοικτά της Χίου σε ναυτικό δυστύχημα στα τέλη Αυγούστου 1966, παρουσιάζει μέσα από την “Πατρίδα” ο Νταγκ Γουάιτχεντ, κάτοικος Αυστραλίας, που βρίσκεται στο νησί μας αυτές τις ημέρες.

Σκοπός της επίσκεψης του κ.Γουάιτχεντ στη Χίο είναι να διηγηθεί την ιστορία του πατέρα του, Αρχιπλοίαρχου Graham Bastin Whitehead ο οποίος χάθηκε στη θάλασσα ανοιχτά της Χίου πριν από 60 χρόνια σε ναυτικό δυστύχημα.

Καθώς η σορός του δεν βρέθηκε ποτέ, ο Doug Whitehead ένιωσε ότι έπρεπε να αποτίσει φόρο τιμής επιστρέφοντας στην ακριβή περιοχή κοντά στη Χίο όπου έχασε τη ζωή του 60 χρόνια αργότερα.

Μάλιστα, ταξίδεψε αεροπορικώς από το Μπρίσμπεϊν της Αυστραλίας στο Μόναχο και για πάνω από 40 ημέρες και νύχτες μέχρι τη Χίο με το ποδήλατό του.

Ο Νταγκ Γουάιτχεντ μίλησε στην “Πατρίδα” για τη συγκλονιστική ιστορία του και την αποστολή του να αποτίσει φόρο τιμής σε όσους κινδυνεύουν ή έχασαν τη ζωή τους στη θάλασσα.

Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ

Το R.M.S Oronsay ήταν το τελευταίο πλοίο του πατέρα μου. Διορίστηκε Αρχιπλοίαρχος σε ένα ταξίδι για κρουαζιέρα στη Μεσόγειο και, μέχρι τον Αύγουστο του 1966, το πλοίο έπλεε στα ελληνικά ύδατα στο Βόρειο Αιγαίο Πέλαγος κατευθυνόμενο προς το λιμάνι της Μυτιλήνης. Εκείνη την εποχή, οι αποστολές υπηρεσίας ήταν συνήθως μεταξύ 3 και 6 μηνών.

Το πλοίο ήταν αρχικά μέρος του στόλου της Orient Line. Ο πατέρας μου ταξίδευε τακτικά στην Αυστραλία καθ’ όλη τη δεκαετία του 1950 και του 1960 με το Oronsay, καθώς και με πολλά άλλα πλοία, μέχρι που το εμπόριο τακτικών γραμμών άρχισε να μειώνεται. Η Orient Line είχε γίνει μέρος της Εταιρείας Ατμοπλοΐας Peninsular and Orient Line μέχρι τότε. Το αρχικό μοντέλο του Oronsay από το ναυπηγείο βρίσκεται σε δημόσια έκθεση στο Μουσείο Queensland 2, στο Μπρίσμπεϊν.

Λίγο πριν τις 2 π.μ. την Τρίτη 30 Αυγούστου 1966, ο πατέρας μου ειδοποιήθηκε για την κατάσταση ενός από αυτά. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο καιρός είχε εξελιχθεί σε μια θυελλώδη νύχτα με συγκεχυμένη κατάσταση στη θάλασσα. Η βάση του διαδρόμου είχε χαλαρώσει και χτυπούσε τα πλευρά του πλοίου κατά τη διάρκεια της καταιγίδας. Χρειαζόταν επιθεώρηση για να καθοριστεί μια πορεία δράσης.

Κανονικά, όταν αναμενόταν κακοκαιρία, οι εξωτερικές διαδρόμους θα είχαν αποθηκευτεί για να αποφευχθεί αυτό, αλλά οι καιρικές συνθήκες είχαν επιδεινωθεί απροσδόκητα. Η ασφαλής λειτουργία του πλοίου ήταν η βασική ευθύνη του πατέρα μου ως Αρχιπλοίαρχου του πλοίου.

Κατέβηκε από την καμπίνα του στο κατάστρωμα «C» συναντώντας τον Λοχαγό και τον Πλοίαρχο. Στη συνέχεια, επιθεώρησαν την πόρτα της θάλασσας περίπου στις 2 π.μ. Αυτός και ο Λοχαγός άνοιξαν την πόρτα της θάλασσας. Και οι δύο άνδρες ανέβηκαν στην επάνω πλατφόρμα. Ο πατέρας μου έριξε έναν φακό στην πόρτα της θάλασσας.

Στη συνέχεια, ζήτησε από τον Λόζον να πάρει μια φλάντζα1 (σχοινί ασφαλείας). Ο Λόζον γύρισε για να το κατεβάσει από την επάνω πλατφόρμα. Από την Έρευνα του Συμβουλίου Εμπορίου αναφέρεται ότι ο πατέρας μου βγήκε στο πάνω μέρος της εξωτερικής διαβάθρας για μια προκαταρκτική επιθεώρηση με τον Λόζον.

Ωστόσο, ενώ έμεινε μόνος του στην επάνω πλατφόρμα, ένα κύμα χτύπησε μέρος της διαβάθρας κατακλύζοντάς τον. Το κύμα ήταν αρκετά μεγάλο ώστε να προκαλέσει την προσγείωση υδάτινων σταγονιδίων μέσα στην ανοιχτή πόρτα του πλοίου.

Στην Έρευνα του Συμβουλίου Εμπορίου προέκυψε επίσης ότι η άνω κουπαστή είχε βγει εκτός πορείας και έλειπε ένα παξιμάδι-πεταλούδα από το μπουλόνι ασφάλισης. Από τους όρκους που υποβλήθηκαν στην Έρευνα, υπάρχουν αμφιβολίες για το αν η άνω κουπαστή ήταν σε ελαττωματική κατάσταση πριν το κύμα την χτυπήσει, προκαλώντας την έξοδο εκτός πορείας. Δόθηκε σήμα για άνδρα στη θάλασσα λίγο μετά τις 2 π.μ., τα σωσίβια της γέφυρας ρίχτηκαν και οι λέμβοι έρευνας κατέβηκαν στις 2:29. Η έρευνα διακόπηκε από τον καπετάνιο του πλοίου στις 06:50.

Η σορός του πατέρα μου δεν βρέθηκε ποτέ. Θυμάμαι ότι ο πατέρας μου ήταν ο νεότερος αρχιπλοίαρχος της P&O και μου είπαν ότι έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από το πλήρωμα και τους συναδέλφους του. Γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1927 και, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, παντρεύτηκε τη μητέρα μου, Velijo Winter, στο Mill Hill του Λονδίνου. Η μητέρα μου γεννήθηκε στην περιοχή Temora στην Αυστραλία. Έφυγε από την Αυστραλία για το Λονδίνο σε ηλικία 21 ετών. Επιστρέψαμε για λίγο στην Αυστραλία το 1967 ταξιδεύοντας με το S.S. Oriana. Μείναμε μακριά για 6 μήνες πριν επιστρέψουμε στην Αγγλία τον Αύγουστο του 1967 για να ολοκληρώσουμε την εκπαίδευσή μας εκεί. Ο πατέρας μου υπηρέτησε επίσης στο πλοίο Oriana της P&O ως Αρχιπλοίαρχος.