Γράφει ο Ισίδωρος Λως:
Τι μέρα και εκείνη; 29 Ιουνίου του 2023. Ο Αλέξης Τσίπρας παραιτείται από πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
Όλο το αντίΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, ή για να τα λέμε τα πράγματα πιο σωστά, όλο το αντίΤσίπρα μέτωπο είχε ανακουφιστεί, πανηγύριζε κάπως συγκρατημένα είναι η αλήθεια, με μια διακριτική αλαζονεία και με ένα φαρμακερό γελάκι στα χείλη. Ο Μητσοτάκης και τα εξαπτέρυγα του ζούσαν το όνειρο τους. Νόμιζαν πως είχαν ησυχάσει.
Η ζωή όμως κάνει παιχνίδια. Εκεί που θεωρείς πως όλα τα έχεις τακτοποιημένα, τα κουκιά σου μετρημένα, το αφήγημα σου πιστευτό, και την αφεντιά σου καρφωμένη στη καρέκλα της εξουσίας την οποία με τίποτα δεν αντέχεις να αποχωριστείς, επανεμφανίζεται ξαφνικά ένας Τσίπρας και σου τα ανατρέπει όλα.
Στην ελληνική πολιτική σκηνή, τα τρία τελευταία χρόνια υπήρχε ένα τεράστιο κενό στον χώρο της αντιπολίτευσης. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρόλα τα μεγάλα τραγικά της λάθη, την αντικοινωνική της πολιτική, τις αδικίες, την αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων, την ανεξέλεγκτη ακρίβεια, την φτωχοποίηση των μεσαίων και χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων, την άδικη φορολόγηση, τα σκάνδαλα, την διαφθορά, τους αδιανόητους χειρισμούς σε τραγωδίες όπως αυτή του δυστυχήματος στα Τέμπη, και τόσα άλλα αρνητικά γεγονότα, συνέχιζε να είναι κυρίαρχη. Έπαιζε χωρίς αντίπαλο. Ο κατακερματισμός της αντιπολίτευσης έφερε ανωμαλία στο πολιτικό σύστημα και απογοήτευση στη πλειοψηφία των πολιτών που ζητάει αλλαγή πολιτικής.
Η ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ (Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη) και η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα καλύπτουν αυτό το κενό. Ανασυγκροτείται πλέον αξιόπιστη αντιπολίτευση με διαμορφωμένο πολιτικό εναλλακτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Γιατί η επιδίωξη είναι να κάνει αποτελεσματική αντιπολίτευση σήμερα, και αύριο να είναι κυβέρνηση.
Η ΕΛ.Α.Σ είναι ο βασικός αντίπαλος της καταστροφικής κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ακούει την κοινωνία, συνομιλεί με τους πολίτες για τα σοβαρά προβλήματα, και δημιουργεί προσδοκίες για αλλαγή κυβέρνησης που έχει ανάγκη η χώρα.
Αυτό που συνέβαινε τα τελευταία τρία χρόνια στο πολιτικό μας σύστημα ήταν κάτι εντελώς αφύσικο. Να κυβερνά ένα κόμμα και να μην υπάρχει αντιπολίτευση. Ένας πρωθυπουργός να κάνει ότι θέλει και να μην έχει αντίπαλο να τον ελέγξει κοινοβουλευτικά. Αυτό είναι επικίνδυνο για το δημοκρατικό πολίτευμα της χώρας, και επίσης κάνει κακό στην ίδια την κυβέρνηση, την οποιαδήποτε κυβέρνηση. Όταν υπάρχει ισχυρή αντιπολίτευση η κυβέρνηση αναγκάζεται να προσπαθεί να γίνεται καλύτερη, όταν δεν συμβαίνει αυτό τότε η κυβέρνηση πέφτει στην παγίδα της αλαζονείας και του εφησυχασμού και μετατρέπεται σε αναποτελεσματική, επιζήμια και επικίνδυνη για τους πολίτες και την χώρα.
Προφανώς ζήτημα δεν είναι μόνο να υπάρχει ξανά σοβαρή και αξιόπιστη αντιπολίτευση. Σε μία υγιής δημοκρατία, σε μία χώρα ευρωπαϊκή, σύγχρονη, που σέβεται την Συνταγματική νομιμότητα, τους θεσμούς, και την ορθή λειτουργία του πολιτεύματος, πρέπει να υπάρχει εναλλαγή διακυβέρνησης. Το κράτος δεν είναι λάφυρο που ανήκει σε κάποιο πολιτικό τζάκι, ούτε είναι δυνατόν να υπάρχουν μόνιμοι ιδιοκτήτες της εξουσίας.
Φαίνεται λοιπόν πως περνάμε ξανά σ’ ένα διπολικό σύστημα. Δύο πολιτικοί πόλοι, ο συντηρητικός και ο προοδευτικός θα αναμετρηθούν στις εκλογές.
Το δίλημμα Μητσοτάκης ή χάος είναι ψευτοδίλημμα. Βασικά ταιριάζει περισσότερο για τίτλος σε καλοκαιρινή θεατρική επιθεώρηση. Χαοτικά είναι τα αποτελέσματα της πολιτικής Μητσοτάκη.
Τα πραγματικά κοινωνικά και σοβαρά διλήμματα που δίνουν και το στίγμα μιας άλλης πολιτικής, είναι Στασιμότητα ή Πρόοδος, Διαφθορά ή Εντιμότητα.
Ο Ελληνικός λαός έχει κουραστεί πια. Θέλει Αλλαγή, θέλει Πρόοδο, θέλει Εντιμότητα.
Η ΕΛ.Α.Σ, το πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα, μπορεί να γίνει η θετική πρόταση που θα δώσει λύσεις στα αδιέξοδα που δημιούργησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
