Γράφει ο Βασίλης Μαυρέλος:

“Με γοητεύει η ικανότητα του ποδοσφαίρου να είναι όμορφο. Όταν το παιχνίδι παίζεται καλά είναι σαν ένας χορός με μπάλα! Κανένας καταξιωμένος ποδοσφαιριστής δεν είχε μιλήσει ανοιχτά κατά των αφεντικών του εμπορικού ποδοσφαίρου. Το έκανε ο πιο διάσημος και δημοφιλής όλων των εποχών, υπερασπιζόμενος τους λιγότερο διάσημους και λιγότερο δημοφιλείς παίκτες. Ένας γενναιόδωρος και αλληλέγγυος άνθρωπος, ένα είδωλο, που μέσα σε 5 λεπτά είχε σουτάρει τα δυο πιο αντιφατικά γκολ ολόκληρης της ιστορίας του ποδοσφαίρου. Οι οπαδοί του τον λάτρευαν και για τα δυο: δεν θαύμαζαν μόνο το γκολ του καλλιτέχνη, εκείνο που έβαλε με τα διαβολικά του πόδια, αλλά και το γκολ του κλέφτη -ίσως μάλιστα περισσότερο αυτό-, εκείνο που το χέρι του έκλεψε…

Τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα τον λάτρευαν όχι μόνο για τα υπέροχα ακροβατικά του, αλλά και γιατί ήταν ένας τρωτός θεός, αμαρτωλός, ο πιο ανθρώπινος των θεών. Η δόξα είναι ένα ναρκωτικό που προκαλεί μεγαλύτερη καταστροφή απ’ ό,τι η κοκαΐνη. Στις αναλύσεις αίματος και ούρων δεν ανιχνεύεται. Στο κάτω κάτω της γραφής, ήταν εύκολο να τον δικάσουν και να τον καταδικάζουν, αλλά δεν ήταν τόσο εύκολο να ξεχάσουν ότι ο Μαραντόνα υπέπιπτε επί χρόνια στο αμάρτημα να είναι ο καλύτερος στο να καταγγέλλει με στεντόρεια φωνή πράγματα για τα οποία η εξουσία απαιτεί σιωπή, και στο έγκλημα να παίζει ζερβά, πράγμα που, σύμφωνα με το Μικρό Εικονογραφημένο Λαρούς, σημαίνει “με το αριστερό”, αλλά σημαίνει επίσης και “αντίθετα απ’ ό,τι πρέπει να γίνει.”…

Ο μηχανισμός της εξουσίας τον είχε στο μάτι. Αυτός τους τα έσουρνε έξω από τα δόντια· αυτή η συμπεριφορά έχει το τίμημά της, η τιμή πληρώνεται τοις μετρητοίς και χωρίς έκπτωση. Και ο ίδιος ο Μαραντόνα τούς έκανε δώρο τη δικαιολογία, εξαιτίας αυτής της αυτοκτονικής του τάσης να προσφέρεται στο πιάτο στους πολλούς εχθρούς του και εξαιτίας αυτής της παιδικής ανευθυνότητας που τον σπρώχνει να πέσει σε όποια παγίδα του στήσουν…

Ο Μαραντόνα είπε πράγματα που τάραξαν το τέλμα. Δεν ήταν ο μοναδικός ατίθασος ποδοσφαιριστής, αλλά η φωνή του έδωσε παγκόσμιο συντονισμό στα πιο ανυπόφορα ερωτήματα: Γιατί δε διέπουν το ποδόσφαιρο οι οικουμενικές αρχές του εργατικού δικαίου; Αν είναι φυσιολογικό ο κάθε καλλιτέχνης να γνωρίζει τα κέρδη του σόου που προσφέρει, γιατί οι ποδοσφαιριστές δεν μπορούν να γνωρίζουν τους μυστικούς λογαριασμούς της πλούσιας πολυεθνικής του ποδοσφαίρου;…

Οι διασημότεροι ποδοσφαιριστές είναι προϊόντα που πωλούν προϊόντα. Στην εποχή του Πελέ ο παίκτης έπαιζε, κι αυτό ήταν όλο ή σχεδόν όλο. Στην εποχή του Μαραντόνα, και ενώ η τηλεόραση και η μαζική διαφήμιση είναι στο απόγειο της δόξας τους, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ο Μαραντόνα κέρδισε πολλά χρήματα, και πλήρωσε ακριβά: κέρδισε με τα πόδια του, πλήρωσε με την ψυχή του.” Eduardo Galeano.

*”Μπορείς να μιλήσεις σε μένα και για μένα σχετικά με οτιδήποτε. Με άλλους ποδοσφαιριστές μπορείς να μιλήσεις μόνο για εκείνους και για το ποδόσφαιρο. Η διαφορά μας είναι, ότι εγώ δε ξεπουλήθηκα. Εγώ ενδιαφέρομαι για τους ανθρώπους και τους δίνω τον λόγο μου. Ξέρω πού υπάρχει πόλεμος και φτώχεια. Και ξέρω πού οι άνθρωποι χρειάζονται φαγητό. Αυτή είναι η ζωή μου και αυτά έμαθα στους δρόμους. Ο πατέρας μου κουβαλούσε σακιά. Όταν γύριζε από τη δουλειά, η μάνα μου του έβαζε βεντούζες. Όταν δεν είχαμε μπόλικο φαγητό, τη μάνα μου την έπιανε στομαχόπονος. Κατάλαβα ότι ήταν ψέμματα. Το έκανε για να τρώμε εμείς. Ναι, τσακώθηκα με τον Πάπα, επειδή ήμουν στο Βατικανό και είδα χρυσές στέγες και μετά τον άκουσα τον Πάπα, να λέει ότι η Εκκλησία ανησυχούσε για τα φτωχά παιδιά. Τότε πούλα τις στέγες φίλε, κάνε κάτι! Σας ζητάω να με αφήσετε να ζήσω την ζωή μου. Ποτέ δεν ήθελα να αποτελώ παράδειγμα.” *Diego Armando Maradona

(Στα τέλη του 1984, ένας απεγνωσμένος πατέρας έρχεται σε επαφή με έναν ποδοσφαιριστή της Νάπολι και του ζητάει να μεταφέρει στον προπονητή και τη διοίκηση την επιθυμία του να διοργανωθεί ένας φιλικός αγώνας. Ο λόγος είναι να συγκεντρωθούν χρήματα για τον γιο του του οποίου η ζωή κινδύνευε και χρειάζονταν χειρουργική επέμβαση το συντομότερο δυνατόν. Δυστυχώς, ο τότε πρόεδρος της Νάπολι δεν συμφώνησε να διεξαχθεί ο αγώνας φοβούμενος τυχών τραυματισμό κάποιου παίκτη. Το περιστατικό έφτασε όμως στα αυτιά του κορυφαίου εκείνη την εποχή ποδοσφαιριστή στο κόσμο, Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Ο Αργεντινός “επαναστάτησε” εναντίον του προέδρου, πλήρωσε ρήτρα 12 εκατομμύρια ιταλικές λιρέτες στην ασφαλιστική εταιρία (Lloyd’s) που ασφάλιζε τα πόδια των παικτών της Νάπολι και είπε: «Δεν πα’ να πηδηχτεί και η Lloyd’s, ο αγώνας αυτός πρέπει να γίνει για χάρη του παιδιού!». Και μια παγωμένη Δευτέρα του Γενάρη στο μακρινό 1985, ο Μαραντόνα και η παρέα του ταξίδεψαν στην άσημη πόλη Acerra και σε ένα γήπεδο βάλτος, γεμάτο λάσπη και λακούβες, έπαιξαν σαν να ήταν τελικός Κυπέλλου Πρωταθλητριών, μπροστά σε ένα κατάμεστο κοινό που παραληρούσε από χαρά, χαρίζοντας ζωή σε ένα μικρό αγγελούδι. Σε μια συνέντευξη του το 2015 ο Πουζόνε είπε πως τα λεφτά που συγκεντρώθηκαν από τα εισιτήρια και τις χορηγίες κάλυψαν και με το παραπάνω την επέμβαση του μικρού, που υγιής πλέον μπορεί να διηγείται στα δικά του παιδιά πως μια μέρα του χειμώνα, ο καλύτερος παίκτης του κόσμου ήρθε, για χάρη του, να παίξει μπάλα στις λάσπες.)