Γράφουν Βασίλης Μαυρέλος και Εμμανουέλα Ξενιάδη:
1. Η χώρα ζέχνει “φραπέδες”, “χασάπηδες”,”φεράρηδες” και κάθε λογής κομματικά λαμόγια, την ίδια ώρα που νέοι με πτυχία, αλλά χωρίς βύσμα μένουν στην άκρη. (Ο φόβος φυλάει τα έρμα.) Επιστροφή στη ”δουλοπαροικία” της μαφίας των νταβατζήδων.
2. Η κριτική σε περιεχόμενο, μορφές δράσης, λειτουργία του υπάρχοντος ”κινήματος” (και στη Χίο) δεν είναι ούτε αφ΄υψηλού και ελιτίστικη. Δε γίνεται όψιμα και ευκαιριακά. Γίνεται με βάση αρχές, αξιακή συνέπεια και πείρα. Γιατί έχει οδηγήσει σε συνολική ήττα τον λαϊκό κόσμο και την κοινωνική πλειονότητα.
3. Tα κριτήρια συμμετοχής σε όποια κινητοποίηση είναι το περιεχόμενο διεκδικήσεων της, το πλαίσιο αιτημάτων της, το πρόγραμμα της δηλαδή κι ο πολιτικός της χαρακτήρας, οι μορφές αγώνα και οι στοχεύσεις των διοργανωτών της.
4. Με ίδια εφόδια, στρατηγική, τακτική και ηγεσίες μην περιμένουμε διαφορετικά αποτελέσματα. Είναι χρέος μας η υπενθύμιση (για μια ακόμα φορά) της αυταπάτης, που πλειοψηφεί.
5. Κανείς δε θα σωθεί κι ούτε ”επιμέρους νίκες” θα’ ρθουν, αν δεν αλλάξουμε πολιτική ρότα και δεν προχωρήσουμε σε πραγματική σύγκρουση/ρήξη με μορφές πάλης και αντίστοιχα αγωνιστικές διεκδικήσεις που να υπερβαίνουν την υπάρχουσα συμβιβαστική, ηττοπαθή λογική και πρακτική των φορέων, που έχουν τη διεύθυνση των αγώνων.
6. Άγονες και τεχνητές αντιπαραθέσεις της συλλογικής δύναμης, της ενότητας και των αγώνων που με προϋπόθεση το αναγκαίο περιεχόμενο των αιτημάτων, την εύστοχη μορφή και την απαιτούμενη διάρκεια μπορεί να έχουν αποτελέσματα και νικηφόρα έκβαση.
7. Οι κρατικοί μηχανισμοί ελέγχου μεροληπτικοί έως ανεπαρκείς -στην καλύτερη περίπτωση- στον ρόλο τους. Στην πολιτική άλγεβρα του λαϊκού κινήματος οι σωστές πράξεις είναι η πρόσθεση και ο πολλαπλασιασμός (καθεξαίρεση η αφαίρεση και η διαίρεση).
8. Δε θα πρέπει να υποχωρούμε, να υποκύπτουμε, να γινόμαστε συμμέτοχοι, να υποτασσόμαστε σε σχέδια επιτελείων, που αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς.
9. Ο δογματισμός, η άρνηση της ουσιαστικής ενότητας, η κομματική και παραταξιακή περιχαράκωση «τοποθέτησαν» και «τοποθετούν» ακόμα το πολιτικό-τοπικό κατεστημένο σε κρίσιμες θέσεις και στην ηγεσία .
10. Λογικές συνδιαχείρισης των μνημονιακών αναδιαρθρώσεων απετέλεσαν το καλύτερο πεδίο της ήττας, ώστε να μετατρέψουν τα δικαιώματα της κοινωνικής πλειονότητας και την ανάγκη για συγκρουσιακούς αγώνες ρήξης σε αντικείμενο συναλλαγής για επιμέρους εξαιρέσεις, ειδική μεταχείριση και ατομική «εξυπηρέτηση». Να παλεύεις για το αυτονόητα δίκο ως το τέλος.
