Γράφει ο Γιάννης Ν. Παληός:
Η σημερινή είδηση της αυτοκτονίας δύο νέων κοριτσιών είναι μια μεγάλη τραγωδία. Είναι όμως και μια βαθιά κοινωνική πληγή, που σκίζει και ξεγυμνώνει έναν κόσμο ολοένα πιο αποξενωμένο, αδιάφορο και σκληρό. Μαζί με το «γιατί» και τον πόνο, γεννά κι ένα δύσκολο αλλά αναγκαίο ερώτημα: πώς μεγαλώνουμε σήμερα τα παιδιά μας;
Από πολύ νωρίς τα παιδιά μαθαίνουν να ανταγωνίζονται πριν ακόμη μάθουν να αγαπούν τον εαυτό τους και τον συνάνθρωπό τους. Μαθαίνουν να βαθμολογούνται, να συγκρίνονται και να πετυχαίνουν. Μεγαλώνουν μέσα στην αγωνία της πρωτιάς, στην πίεση της διάκρισης, στην ανάγκη να αποδεικνύουν συνεχώς την αξία τους. Η μεγάλη δική μας ευθύνη είναι ότι τα θέλουμε πάντα πρώτα σε όλα, αλλά σπάνια τους μαθαίνουμε να αποδέχονται την αποτυχία, να αντέχουν τη ματαίωση, να μιλούν για τον φόβο και τη θλίψη τους με θάρρος και χωρίς ντροπή.
Ο μεγάλος παιδαγωγός Δημήτρης Γληνός πίστευε πως σκοπός της παιδείας δεν είναι η παραγωγή πειθαρχημένων και φοβισμένων ανθρώπων, αλλά ελεύθερων προσωπικοτήτων με κρίση, ανθρωπιά και κοινωνική συνείδηση. Για τον Γληνό το σχολείο όφειλε να μορφώνει ολοκληρωμένους ανθρώπους και όχι μηχανές εξετάσεων. Κι όμως σήμερα μέσα σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που λειτουργεί σαν αδιάκοπος μηχανισμός αξιολόγησης και μέσα σε οικογένειες εξαντλημένες από την οικονομική ανασφάλεια και την καθημερινή πίεση, η ψυχή του παιδιού μένει πολλές φορές αόρατη.
Το παιδί όμως δεν είναι βιογραφικό. Δεν είναι επένδυση κοινωνικής ανόδου, ούτε τρόπαιο επιτυχίας των γονιών του. Είναι ένας άνθρωπος με ανάγκη για αγάπη, τρυφερότητα, ελευθερία, δημιουργία, αποδοχή και ασφάλεια.
Ο δάσκαλος δεν πρέπει να είναι επιτηρητής, ούτε διαχειριστής βαθμών, αλλά φορέας γνώσης, ανθρωπιάς και έμπνευσης. Και ο γονιός δεν είναι διοικητής μιας μικρής επιχείρησης επιτυχιών, αλλά το ασφαλές καταφύγιο, όπου το παιδί μπορεί ακόμη και να πέσει, γνωρίζοντας πως θα υπάρχει εκεί ένα χέρι να το σηκώσει χωρίς να συντριβεί.
Τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν μέσα σε έναν σκληρό κόσμο: υψηλή τεχνολογία και κοινωνικά δίκτυα που πολλαπλασιάζουν την ανασφάλεια, οικονομική πίεση, βία, μοναξιά και βαθιά αποξένωση. Δε χρειάζονται περισσότερες εντολές, περισσότερη επιτήρηση και τιμωρία. Χρειάζονται χρόνο, άκουσμα, αγκαλιά και εμπιστοσύνη. Χρειάζονται σχολεία, που να μορφώνουν ανθρώπους και όχι μόνο άριστους αριθμούς.
Καμία κοινωνία δεν μπορεί να λέγεται πραγματικά πολιτισμένη, όταν τα παιδιά της νιώθουν πως δεν υπάρχει χώρος γι’ αυτά μέσα στη ζωή. Η ευθύνη δε βαραίνει μόνο την οικογένεια ή τον εκπαιδευτικό. Είναι συλλογική. Είναι βαθιά πολιτική.
Κάθε φορά που ένα παιδί χάνεται, παίρνει μαζί του ένα κομμάτι από την ανθρωπιά μας. Και πίσω μένει μια κοινωνία όπου η υποκρισία περισσεύει και η ευαισθησία εμφανίζεται για λίγο, μόνο όταν είναι πια αργά.
