Γράφει ο Γιάννης Παληός:

Στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ χάθηκαν ζωές εργαζομένων επειδή η εργασία αντιμετωπίζεται ως κόστος και όχι ως ανθρώπινη ανάγκη. Χάθηκαν γιατί, σε μια κοινωνία και σε ένα σύστημα που μιλούν διαρκώς για ανάπτυξη, η ασφάλεια και η ζωή μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα όταν ενοχλούν την κερδοφορία του κεφαλαίου.

Οι άνθρωποι που δεν γύρισαν σπίτι τους ήταν μητέρες που δούλευαν νυχτερινές βάρδιες για να ζήσουν με αξιοπρέπεια τις οικογένειές τους, που αγωνίζονταν καθημερινά με την κούραση, την αγωνία και την ευθύνη, ώστε να μη λείψει τίποτα από εκείνους που αγαπούν.

Τα παιδιά τους έμειναν ορφανά, και αυτή η λέξη βαραίνει περισσότερο από κάθε άλλη. Η κοινωνία οφείλει να κοιτάξει αυτά τα παιδιά στα μάτια και να τους πει την αλήθεια: ότι έχασαν τις μάνες τους από ένα αδίστακτο σύστημα που θεωρεί πως το κέρδος είναι πάνω από τη ζωή κάθε εργαζόμενου που παλεύει για το μεροκάματο. Η έκρηξη και οι θάνατοι δεν ήταν τραγωδία χωρίς υπεύθυνους ήταν συνέπεια πολιτικών επιλογών.

Ο αγώνας για ασφάλεια στους χώρους εργασίας είναι ανθρώπινος και αναγκαίος, και αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να δοθεί ατομικά. Η ιστορία δείχνει ότι μόνο όταν οι εργαζόμενοι είναι οργανωμένοι στα σωματεία τους μπορούν να διεκδικήσουν έλεγχο, προστασία και σεβασμό απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

Το εργοδοτικό έγκλημα στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ δεν πρέπει να κλείσει με λόγια συμπόνιας και υποκριτικές δηλώσεις. Οι νεκρές μάνες θα τιμηθούν μόνο με οργάνωση και συλλογικό αγώνα: για να μη θρηνήσουμε άλλον νεκρό εργαζόμενο στον βωμό του κέρδους, για να μη γίνει ο φόβος κανονικότητα, για να μη μεγαλώσουν κι άλλα παιδιά χωρίς τους γονείς τους, για να μπορεί κάθε εργαζόμενος να πηγαίνει στη δουλειά του γνωρίζοντας ότι η ζωή του τού ανήκει και ότι θα τη ζήσει και θα τη χαρεί όπως του αξίζει.