Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2020
1.5 C
Chios

Social

Τα αίτια της κατάρρευσης του σοσιαλισμού του 20ου αιώνα

Του Δημήτρη Λαβατσή:

Αναζητώντας την αλυσίδα των γεγονότων και των αιτίων της κατάρρευσης το 1989-1991 της απόπειρας σοσιαλιστικής οργάνωσης της κοινωνίας που ξεκίνησε από το 1917 στη Ρωσία είναι απαραίτητο να οριοθετηθούμε από την προσωποκεντρική αντίληψη της ιστορίας: Η ιστορία δεν φτιάχνεται από ηγέτες αλλά από τις δυνατότητες που οι ίδιες οι κοινωνικές αντιθέσεις παράγουν.

Χρησιμοποίησα ήδη τον όρο κοινωνικές αντιθέσεις και όχι κοινωνίες.

Γιατί κινητήρια δύναμη της Ιστορίας είναι ο ανταγωνισμός μέσα στον κυρίαρχο τρόπο παραγωγής ανάμεσα στις κοινωνικές δυνάμεις της εργασίας ( ο κόσμος της εργασίας) και στις κοινωνικές δυνάμεις του κέρδους ( ο λαός του κέρδους, αυτός που αναπαράγεται μέσα από αυτό).Δεν είναι λοιπόν ο Λένιν που έκανε την Επανάσταση. Ο Λένιν υπήρξε η μεγάλη μορφή της Επανάστασης γιατί, εκτός των άλλων, στην φάση της ρευστότητας, όταν όλα “ήταν δυνατά” συμπύκνωσε και εξέφρασε αυτήν την δυνατότητα: “Να αλλάξουμε τον κόσμο”.

 Ακόμη είναι απαραίτητο να οριοθετηθούμε από την λογική της κατασκευής της νέας κοινωνίας. Η κοινωνίες δεν κατασκευάζονται. Παράγουν την εξέλιξή τους, τον αυριανό εαυτό τους και αυτό είναι μία συνολική κοινωνική διαδικασία. Τι συνέβη λοιπόν και το ευγενέστερο όνειρο της ανθρωπότητας το αίτημα του κομμουνισμού, της Ισοελευθερίας , η εγγενής αυτή τάση που γεννιέται μέσα στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής όπως μας ανέλυσε ο Μαρξ έπαψε να συνεγείρει; Και πως, μετά από κάποιες δεκαετίες παθητικής αποδοχής, ανοχής, υποταγής των κοινωνιών στα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού αυτά κατέρρευσαν χωρίς καμία άξια λόγου αντίσταση;

1.Εκτός από την ενδεχομενικότητα της κοινωνικής εξέλιξης, από το τυχαίο μιας μεγάλης φυσικής καταστροφής και μέχρι την υπερίσχυση ενός “ιστορικού σπρωξίματος” σε ρευστούς καιρούς, αυτό που καθορίζει την πορεία των γεγονότων είναι η διαρκής πάλη του παλιού με το καινούριο.

Έτσι ένα πρώτο χτύπημα το οποίο πλήγωσε ίσως καίρια την Οκτωβριανή Επανάσταση υπήρξε ο τετραετής εμφύλιος 1918-1921 με την συνεπικουρία 14 κρατών .Αυτός ρήμαξε την ήδη τσακισμένη από τον Α Παγκόσμιο πόλεμο χώρα. Eξόντωσε τον ανθό του μπολσεβικισμού στα πεδία των μαχών. Και έδωσε την δυνατότητα σε στελέχη του παλιού κρατικού τσαρικού μηχανισμού και συνακόλουθα στην αστική κουλτούρα “να εισβάλλουν” στο κόμμα.

 Ένα άλλο στοιχείο ενδεχομενικότητας υπήρξε η ολιγωρία της Γ Διεθνούς και η Γερμανική Επανάσταση που δεν έγινε (1919-1924).Αυτή η αποτυχία απομόνωσε την ήδη εξαντλημένη Σοβιετική Ένωση η οποία προσπαθώντας να οργανώσει γρήγορα τις ελάχιστες παραγωγικές δυνάμεις της μετά από τις καταστροφές του εμφυλίου δεν είδε την κοινωνικοποίηση της παραγωγής με την συμμετοχή των μαζών και με σεβασμό στον ιστορικό ρυθμό ( τις αντοχές των μαζών), σαν το καθοριστικό στοιχείο του χαρακτήρα που θα έπαιρνε το καθεστώς. Έτσι εκτός από το πάγωμα των όποιων αναζητήσεων για ουσιαστική δημοκρατία στην παραγωγή , η βίαιη κολεκτιβοποίηση παγιώνει τον εγγενή αυταρχισμό του κράτους, το γιγαντώνει ως μηχανισμό και συγκροτείται μια μορφή νέων ταξικών διακρίσεων. Ο μαρασμός του κράτους που περιγράφεται στο ” Κράτος και Επανάσταση” αναβάλλεται επ αόριστον. Ήδη παράγεται ένας κρατικός καπιταλισμός.

Ταυτόχρονα η εντελώς λανθασμένη προσέγγιση του φασιστικού φαινομένου από την Γ Διεθνή και η υποτίμηση του, δίνει χρόνο και δυνατότητα στην καταστροφική εξέλιξη του φασισμού με την εκδήλωση του Β Παγκοσμίου Πολέμου.

Μετά τον Β Παγκόσμιο πόλεμο.

Ο αντιφασιστικός αγώνας στο Ανατολικό Μέτωπο δίνει νέα πνοή στην μοναδική, τότε, χώρα του σοσιαλισμού. Η αντιφασιστική νίκη και η συμφωνία της Γιάλτας ισχυροποιεί την Σοβιετική Ένωση και με την επέλαση του κόκκινου στρατού συγκροτείται το Ανατολικό μπλοκ. Με εξαίρεση την Τσεχοσλοβακία που είχε ισχυρό εργατικό κίνημα από τον μεσοπόλεμο, την Γιουγκοσλαβία-με το μεγαλύτερο ΕΑΜ της Ευρώπης, αλλά και την Αλβανία, σε όλες τις άλλες χώρες εγκαταστάθηκαν καθεστώτα” από την ηγέτιδα δύναμη του Ανατολικού μπλοκ. Και αν την δεκαετία του 1950 οι ρυθμοί οικονομικής ανάπτυξης στην Ανατολική και Δυτική Ευρώπη ήταν εφάμιλλοι, ήδη από το τέλος της το ανατολικό μπλοκ μένει πίσω…..

Η οικονομία σε αυτές τις χώρες δεν “σχεδιάζεται” ούτε με το αόρατο χέρι της άναρχης ατομιστικής αγοράς με κίνητρο το ατομικό κέρδος, ούτε από το σύνολο της κοινωνίας ως έλλογη συλλογική διαδικασία που θα ορίζει και θα ιεραρχεί τις υλικές και άυλες ανάγκες των πληθυσμών. Ο σχεδιασμός γίνεται υπόθεση των τεχνοκρατών των επιχειρήσεων, του πολιτικού προσωπικού και του στρατού δηλαδή της νέας άρχουσας τάξης. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι πως την εποχή που πλήθος αναλύσεων των κυρίαρχων ρευμάτων της αριστεράς στην Δύση αναφέρονται στον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό ως νέο στάδιο ανάπτυξής του αυτός κατά μία έννοια είναι η πραγματικότητα του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Μια κοινωνία μπορεί να προχωράει δυναμικά μόνον εφόσον έχει ένα όνειρο.

 

-Είτε της ατομικής επιτυχίας όπως συμβαίνει με το περίφημο Αμερικάνικο Όνειρο που ηγεμόνευε επί δεκαετίες ( παρά την οδυνηρή διάψευση για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού -ακόμη και στην εποχή της μεταπολεμικής ακμής του-που περιέγραψε πρώτος ο Άρθουρ Μίλλερ στον θάνατο του εμποράκου ),

-Είτε της συλλογικής ευτυχίας για όλον τον πληθυσμό όπως αποπειράθηκαν οι σοσιαλιστικές Επαναστάσεις.

Πως δοκιμάστηκε η εξέλιξη των σοσιαλιστικών καθεστώτων; Τι έγινε με το Όνειρο της συλλογικής ευτυχίας;

Στην δεκαετία του 60 η τελευταία προσπάθεια νέας πνοής για το καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης εκφράστηκε από το Χρουτσοφικό πείραμα της φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος. Αυτό τελείωσε με την αντικατάσταση του από το καθεστώς του Μπρέζνιεφ το 1964 .Μερικά χρόνια νωρίτερα, το 1953 είχε κατασταλεί από τον κόκκινο στρατό η εργατική εξέγερση στην Ανατολική Γερμανία .Επίσης όταν το 1956 ξέσπασε εργατική Επανάσταση στην Ουγγαρία με αίτημα τον “αληθινό σοσιαλισμό” το καθεστώς αποσταθεροποιήθηκε και ο κόκκινος στρατός εισέβαλε και απάντησε με χιλιάδες εκτελέσεις και με εξόντωση κορυφαίων στελεχών του καθεστώτος που είχαν ταχθεί με την επανάσταση!

 Λίγα χρόνια μετά την καθαίρεση του Χρουτσώφ το 1964 , η Άνοιξη της Πράγας, το 1968 τελειώνει με δραματικό τρόπο, με την εισβολή των Σοβιετικών τανκς στην Τσεχοσλοβακία. Αυτή συνάντησε την πάνδημη αλλά άοπλη αντίθεση του πληθυσμού και σφραγίστηκε με την έσχατη διαμαρτυρία: την αυτοπυρπόληση του φοιτητή Γιάν Πάλατς. Η μακρά νύχτα στην Τσεχοσλοβακία κράτησε 20 χρόνια…

Η παρακμή

Όμως αν η εισβολή στην Πράγα πέτυχε να τσακίσει την αναζήτηση ενός σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο ταυτόχρονα στάθηκε καθοριστική για το γόητρο της Σοβιετικής Ένωσης αλλά και του ίδιου του σοσιαλιστικού πειράματος. Στις τότε συνθήκες του ευρύτατου κοινωνικού ριζοσπαστισμού στην Δυτική Ευρώπη αλλά και στην Αμερικάνική Ήπειρο δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτή σαν αναγκαίο μέτρο για την υπεράσπιση του σοσιαλισμού όπως οι εξεγέρσεις της προηγούμενης δεκαετίας. Αμφισβητήθηκε και καταδικάστηκε έντονα και από τα κραταιά κομμουνιστικά κόμματα της Δυτικής Ευρώπης αλλά και από δεκάδες εκατομμύρια κομμουνιστών και αριστερών. Παραφράζοντας τον Μπερλιγκουέρ θα λέγαμε ότι η Οκτωβριανή Επανάσταση είχε χάσει προ πολλού την προωθητική της δύναμη….Και αυτό μετά το 1968-70 βιωνόταν ευρύτατα.

Τέλος το 1971 στο Γκντανσκ δημιουργείται εργατική κοινωνική αντιπολίτευση, η μετέπειτα Αλληλεγγύη, που δέκα χρόνια μετά, το 1980, απειλεί με αποσταθεροποίηση όλο το Ανατολικό μπλοκ. Η απάντηση είναι και πάλι η εισβολή των τανκς του κόκκινου στρατού και η δικτατορία του Γιαρουζέλσκι. Με την κυνική ουδετερότητα των δυτικών κυβερνήσεων.

Αποτέλεσμα: Όταν αυτά τα καθεστώτα διέψευδαν στην πράξη και για χρόνια τον ιδρυτικό λόγο εγκαθίδρυσης τους, την “συλλογική προκοπή”, όταν αδυνατούσαν να παράγουν ιδεολογία, καθημερινές ιδεολογικές πρακτικές ριζικά διαφορετικές από τον δυτικό καταναλωτισμό δηλαδή μια συνολική πρόταση ζωής βασισμένης στο συλλογικό, όταν, πολύ περισσότερο, αδυνατούσαν να παράγουν συλλογικά και να προτείνουν χειραφετητικές πρακτικές στην παραγωγή, μοιραία σε μια πορεία αποδιοργανώθηκαν και έγιναν εντελώς αναποτελεσματικά και στο πεδίο της υλικής

παραγωγής. Ούτε αυτοδιαχείριση, ούτε άμεση δημοκρατία και συμμετοχή, ούτε αντιπροσωπευτική δημοκρατία, ούτε καταναλωτισμός. Και τα τελευταία 10χρόνια απορρύθμιση με διαφορετικές ταχύτητες σε κάθε χώρα με μεγαλύτερή ή μικρότερη αδυναμία κάλυψης βασικών υλικών αναγκών του πληθυσμού.

Έτσι όταν κατέρρευσε το τείχος ελάχιστοι έκλαψαν ….

Οι συνέπειες της πτώσης: από την παρακμή στην κατάρρευση και από τον θρίαμβο του δόγματος Τ.Ι.Ν.Α. έως σήμερα

Α: οι συνέπειες της παρακμής του Ανατολικού Κόσμου: 1970-1991

 

1.Στις χώρες του Δυτικού κόσμου μετά την μαζική αμφισβήτηση του κυρίαρχου τρόπου ζωής δηλαδή της συμβατικότητας αλλά και της αρπακτικότητας του κέρδους κατά την δεκαετία του 60 και ειδικά μετά το παγκόσμιο 68 (οπότε κορυφώθηκε η αμφισβήτηση αλλά χωρίς πολιτικά υποκείμενα που θα την συμπυκνώναν σε συνολική στρατηγική ρήξης ) υπήρξε σχετική επανασταθεροποίηση και εκ νέου νομιμοποιήση του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτή ενισχύθηκε με την φροντισμένη αποχή της πολιτικής Αριστεράς από τις κινηματικές διεργασίες κατά την διάρκεια του τρομερού αυτού έτους…Έτσι δημιουργήθηκαν εκτός των άλλων οι προϋποθέσεις, ιδεολογικές πρώτα και στη συνέχεια κοινωνικές και πολιτικές, για το τέλος της ρεφορμιστικής ( κεϋνσιανής) απάντησης στον φόβο του υπαρκτού σοσιαλισμού που είχε καταστεί κυρίαρχη πολιτική κατά την χρυσή τριακονταετία (από το 1946 και μετά) για την ανάδειξη της νεοφιλελεύθερης πρότασης ως αποτελεσματικής και ικανής να απαντήσει στην οικονομική κρίση του 1971-1973.Ο υπαρκτός σοσιαλισμός είχε πάψει να αποτελεί θελκτικό όνειρο για τις υποτελείς τάξεις όπως αναφέραμε παραπάνω. Η αδυναμία αριστερής απάντησης έδωσε την δυνατότητα να καλυφθεί το κενό από τα δεξιάΈτσι το κενό κάλυψε η ανάδειξη του ατομισμού ως ατομικού δικαιώματος και ελευθερίας και η μορφοποίηση του με το κίνητρο του κέρδους ως κινούσας δύναμης των κοινωνιών. ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ αναγορεύθηκε ως το καλύτερο κίνητρο για την ανάπτυξη της οικονομίας: Αντικατέστησε βαθμιαία τον μεταπολεμικό συμβιβασμό στην δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ που είχε αποδεχθεί , την σοσιαλδημοκρατική πολιτική της μαζικής κατανάλωσης και σχετικής ευημερίας για όλους τους εργαζόμενους ως αυτήν που προκαλούσε αύξηση των κερδών λόγω αύξησης της παραγωγής ( κινούσα δύναμη η ενεργός ζήτηση αλλά και οι δημόσιες επενδύσεις που εξασφάλιζαν και κοινωνικά αγαθά-υγεία, παιδεία, πλήρη απασχόληση και αξιοπρεπείς συντάξεις με την ισχυρότατη αναδιανομή υπέρ των από κάτω που επιτυγχάνονταν με μεγάλη φορολογία του πλούτου ).Τα συνδικάτα της Δυτικής Ευρώπης μετά το 1968, όταν ο διεκδικητισμός βαθμιαία χάνει την ισχύ του σαν τρόπος συλλογικού ριζοσπαστισμού, δεν ήταν σε θέση να παράγουν μία συνολική στρατηγική για την ανατροπή του συστήματος και παύοντας να εμπνέουν τις κοινωνίες σε μια πορεία έπαψαν να αποτελούν εμπόδιο απέναντι στην αγριότητα και την βία της Ρηγκανικής και Θατσερικής πολιτικής, αυτήν που περιέγραψαν μεταξύ εκατοντάδων άλλων το πρόσφατο φιλμ Joker για την Αμερική του Ρέηγκαν και το “Ενώ το Λονδίνο φλέγεται “ του Φρήαρς αλλά και τα περισσότερα φιλμς του μεγάλου αυθεντικού αγωνιστή Κεν Λόουτς.

 Συνεκτιμώντας τα παραπάνω θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι πριν από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού η πορεία παρακμής του, που γίνεται ιδιαίτερα εμφανής από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 60 δίνει φτερά στον νεοφιλελευθερισμό: πρώτα ως ιδεολογικό πρόταγμα το 1967-1974, στη συνέχεια ως “κοινωνικό αίτημα” των από πάνω τάξεων και στο τέλος ως ηγεμονική πολιτική, μετά το 1980, με την επικράτηση του Ρέηγκαν και της Θάτσερ στις χώρες τους και βαθμιαία μέχρι το 1992 σε όλες τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης.

 Όσον αφορά τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης: σε αυτές μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού επικράτησε η αγριότητα της πρωταρχικής καπιταλιστικής συσσώρευσης….

Β. Οι συνέπειες από την κατάρρευση ως σήμερα

 

2.Η αποτυχία του σοσιαλιστικού πειράματος του 20ου αιώνα έδωσε την δυνατότητα στον νεοφιλελευθερισμό να δηλώνει ότι ο καλύτερος των δυνατών κόσμων είναι αυτός του ατομισμού και όχι του συλλογικού

  1. Και αν διαψεύσθηκε παταγωδώς και πολύ γρήγορα η θεωρία του τέλους της ιστορίας και του πελάγους της ατομικής ευτυχίας μέσα σε έναν κόσμο εμπορευμάτων (Φρ. Φουκουγιάμα ) η συνέχεια με τις κινηματικές ήττες που συνόδευσαν τις απόπειρες χειραφέτησης των κοινωνιών στην Λατινική Αμερική και στην νότια Ευρώπη αλλά και η ολοκληρωτική υποχώρηση χωρίς καμιά πολιτική μάχη στην Ελλάδα, το 2015, καθιστούν το δόγμα ΤΙΝΑ (ThereIsNo Alternative- Δεν υπάρχει εναλλακτική) πανίσχυρο όσο και απεχθές στην συνείδηση των υποτελών τάξεων. Χαρακτηριστικά λέγεται (και προς το παρόν δεν βλέπουμε να διαψεύδεται από τα γεγονότα και τους ιδεολογικούς συσχετισμούς ) πώς πιο εύκολο είναι να αποδεχθούν οι κοινωνίες την πιθανότητα του τέλους του κόσμου από την δυνατότητα ανατροπής του Καπιταλισμού.

Η αφόρητη παρακμή του καπιταλισμού

      4.Ο νεοφιλελευθερισμός ως συνολικό πλαίσιο ζωής και όχι ως απλές ρυθμίσεις και δέσμες μέτρων και πολιτικών πνίγει όλο και περισσότερο εδώ και τρείς δεκαετίες την όποια δυνατότητα έκφρασης και συνομιλίας των υποτελών τάξεων ( ως υποτελών βεβαίως ) με τις κυρίαρχες τάξεις. Συνηθίσαμε να θεωρούμε την αστική δημοκρατία αυτονόητη, ως ένα μίγμα συναίνεσης και καταστολής, αντίστοιχο πολιτικό σύστημα ενός καπιταλισμού που μπορούσε να ξεπερνά τις εγγενείς του κρίσεις αιματηρά, με πολέμους και καταστροφές. Και να προτείνει ένα νέο ηγεμονικό σχέδιο σε κάθε νέα περίοδο ευημερίας δηλαδή ένα σχέδιο οργάνωσης της παραγωγής και συνακόλουθα της κοινωνίας που να ικανοποιεί τις ανάγκες της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Ο τωρινός καπιταλισμός δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες αυτής της μεγάλης πλειοψηφίας. Είναι ένα σύστημα στο οποίο χωράνε όλο και λιγότεροι -ες. Έτσι οι κοινωνίες διαμορφώνονται ως τριχοτομημένες: ένα τμήμα του πληθυσμού είναι η άρχουσα τάξη, μαζί με τους πετυχημένους των τάξεων-στηριγμάτων. Ένα δεύτερο θα λέγαμε ότι είναι οι πλεονάζοντες πληθυσμοί: ο κόσμος της εξαρτημένης εργασίας επισφαλής, συνήθως χωρίς συνδικάτα ή με ανίσχυρα, με μεγάλα ποσοστά ανεργίας άρα ευάλωτος και μονίμως φοβισμένος. Και τέλος είναι οι περιττοί πληθυσμοί. Αποτελούνται από σύνολα κοινωνικών ομάδων που δεν μπορούν να παράγουν καπιταλιστικό κέρδος και αποτελούν βάρος για τους κρατικούς προϋπολογισμούς : Πρόσφυγες, συνταξιούχοι, ρομά, άνεργοι άνω των 50, πλήρως αμόρφωτοι νέοι ανίκανοι να ενταχθούν στην αγορά εργασίας,  τοξικοεξαρτημένοι, ανάπηροι, κλπ

Το τέλος της αστικής  δημοκρατίας που ξέραμε;

 

5.Συνέπεια των παραπάνω είναι η αύξηση της κρατικής βίας ως τρόπου πειθούς δεδομένου ότι αντικειμενικά η εξουσία δεν έχει σχέδιο που να μπορεί να αποσπά την συναίνεση της πλειοψηφίας. Το νέο καθεστώς αναγκαία προκύπτει από την συγχώνευση του νεοφιλελευθερισμού ( ιδεολογία του κοινωνικού δαρβινισμού και αποθέωση της κοινωνικής ανισότητας) με την εξέλιξη του κλασσικού φασισμού ( κουλτούρες ανισοτήτων λόγω φυλής, πολιτισμών , καταγωγής, θρησκειών, φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού κλπ) .

Τέλος: έχοντας εξαντλήσει τις δυνατότητες να αναπαράγει τους πληθυσμούς με τις δεξιότητες και δυνατότητες που του ήταν απαραίτητοι ως παραγωγικές δυνάμεις διαμορφώνεται ως ένας καπιταλισμός χαοτικός. Έχει εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες ανόδου της παραγωγικότητας και του ποσοστού κέρδους μέσω νέων τεχνικών και δεν συντρέχουν οι λόγοι που το κέρδος θα υποχωρούσε: Δεν υπάρχει καμία ισχυρή πολιτική απειλή που να ανάγκαζε σε υποχωρήσεις και οι αστικές πολιτικές δυνάμεις δεν μπορούν να επικαλεστούν κάποιον ταξικό συσχετισμό ώστε να υποχρεωθούν σε κάποιον έλλογο συμβιβασμό. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ μεμονωμένοι μεγάλοι κεφαλαιοκράτες φθάνουν να καταγγέλλουν(!) την υποφορολόγησή τους η πολιτική εξουσία δεν τολμάει να ανεβάσει ούτε στο ελάχιστο τα σκανδαλωδώς χαμηλά ποσοστά φορολογίας των πλουσίων. Έτσι διαμορφώνεται μία κανονικότητα συνεχούς επιβλεπόμενης κρίσης και όλοι οι αναλυτές της εξουσίας μιλούν για νέα παγκόσμια επιβράδυνση και στην καλύτερη περίπτωση για συνεχή ύφεση τα επόμενα χρόνια. Χαρακτηριστικό της χαοτικής αδηφαγίας του κεφαλαίου είναι το γεγονός ότι ενώ η κλιματική αλλαγή απειλεί σοβαρά τις κοινωνίες η εξουσία δεν μπορεί να προχωρήσει σε καμιά σοβαρή τομή παρά τις διακηρύξεις και τις δηλώσεις ανησυχίας

 

Απλό, αυτονόητο, πολύ δύσκολο – απόλυτα αναγκαίο!

 

Μοιάζει απλό και αυτονόητο. Είναι τόσο αναγκαίο όσο και δύσκολο: μόνο μια μαζική σκληρή αντικαπιταλιστική πολιτική που θα προχωρήσει αποτελεσματικά θα αποτρέψει την καταστροφή της ανθρωπότητας που παράγει η βαρβαρότητα του συστήματος αυτού. Αυτό σημαίνει ανατροπή και απόπειρα για τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα

Περισσότερα Νέα

«Καμία συζήτηση για δομές στη σύσκεψη με Γεραπετρίτη και Μηταράκη»

Κατηγορηματικός ήταν ο Περιφερειάρχης Κ.Μουτζούρης ο οποίος τόνισε ότι καμία συζήτηση για κλειστά κέντρα δεν...

Πρόγραμμα τουριστικής προβολής του Δήμου σε συνεννόηση με όλους τους φορείς (vid)

Εγκρίθηκε κατά πλειοψηφία το πρόγραμμα τουριστικής προβολής του Δήμου για το 2020, το οποίο ανέρχεται...

Έκπτωτος ο εργολάβος της Ι.Χρήστου, σε 5 μήνες επανεκκίνηση εργασιών (vid)

Έκπτωτος κηρύχθηκε οριστικά ο ανάδοχος της οδού Ι.Χρήστου στο αεροδρόμιο, με το Δημοτικό Συμβούλιο να...