«Οὕτω λαμψάτω τό φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τά καλά ἔργα καί δοξάσωσι τόν Πατέρα ἡμῶν τόν ἐν τοῖς Οὐρανοῖς» (Ματθ.ε΄, 16)

Στήν Ἁγία μας Ἐκκλησία τίποτα δέν εἶναι αὐτόνομο. Ὅλα ἔχουν ὡς ἱερή ἀφετηρία καί ἅγιο κέντρο τήν Ἁγία Τράπεζα, τό θεοΐδρυτο Ἱερό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, τήν λατρευτική μας ζωή. «Τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός»(Κολ. γ΄ 11). Ὁ Χριστός, ὁ Ὁποῖος προσφέρει καί προσφέρεται σέ κάθε Θεία Λειτουργία, θύει καί θύεται. Ἀπό τό Ἅγιο Ποτήριο, τό ὁποῖο μεταδίδει θεραπεία, ζωή, ἀθανασία ξεκινᾶ τό θεολογικό κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ἠθική διδασκαλία τῆς ζωῆς μας, ἡ φιλανθρωπική διακονία τῶν ἀδελφῶν. Μακράν τοῦ Ἁγίου Ποτηρίου καί χωρίς αὐτό δέν ὑπάρχει ΤΙΠΟΤΑ.

Σ’ αὐτή τήν θεολογική βάση διακονεῖ φιλανθρωπικῶς καί ἡ τοπική μας Ἐκκλησία. Ἡ χρησιμοποίηση τῆς λέξεως «φιλανθρωπία» εἶναι ἱερή. Ἡ λέξη εἶναι σύνθετη, προέρχεται ἀπό τό ρῆμα «φιλῶ» (=ἀγαπῶ) καί τό οὐσιαστικό «ἄνθρωπος». Τό αὐθεντικό ὑποκείμενο τοῦ ρήματος «φιλῶ» εἶναι τό ὄνομα «ὁ Θεός». Φιλανθρωπία εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο, τόν «κατ’εἰκόνα καί καθ’ὁμοίωσιν»(Γεν. α΄,26) Θεοῦ πλασθέντα ἄνθρωπο «Θεοῦ γάρ φιλανθρωπίας μέτρον οὐκ ἐστίν… ἡ δέ τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπία ἄφατος» (Ἰωάννου Χρυσοστόμου MG 49, 337). Ὅσο ὁ Θεός ἀγαπᾶ τόν ἄνθρωπο, δέν τόν ἀγαπᾶ κανένας ἄλλος. «Οὕτως ἠγάπησεν ὁ Θεός»(Ἰωάν. γ΄,16) τόν ἄνθρωπον, «ὥστε τόν Υἱόν Αὐτοῦ ἔδωκεν» (Ἰωαν. γ΄,16) «γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε Σταυροῦ»( Φιλιπ. β΄, 8).