Γράφει ο Γιάννης  Η. Αμπαζής, Πρόεδρος του Σωματείου Συνταξιούχων ΕΦΚΑ:

 Πέρασαν 13 χρόνια από τις διπλές εκλογές του 2012 (Μάης, Ιούνης) και 10 χρόνια από τις εκλογικές αναμετρήσεις του 2015 (Γενάρης, Σεπτέμβρης) και το δημοψήφισμα του Ιούνη του ίδιου χρόνου.

 Η αλήθεια είναι ότι  με την πάροδο του χρόνου, εμφανίζονται αρκετοί «ειδικοί αναλυτές» που κόβουν και ράβουν την ιστορία στα μέτρα τους, «άλλοι προδομένοι αγωνιστές» του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, και σημερινοί «δικαιωμένοι» που «έσωσαν» τη χώρα απ΄ τα μνημόνια οδηγώντας την στην κανονικότητα και τη σταθερότητα της καπιταλιστικής ανάπτυξης στα πλαίσια της Ε.Ε.

 Ας θυμηθούμε όμως τι έγινε τότε από την αρχή της παράστασης που «παίχτηκε» τον Απρίλη 2010 στο Καστελόριζο και αναγγέλθηκε απ’ τον –τότε-  πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου η είσοδος στα μνημόνια (Αφού πήρε το ΠΑΣΟΚ τις εκλογές του 2009 με το σύνθημα « λεφτά υπάρχουν…») .

 Με το βάρος της λαϊκής δυσαρέσκειας κι οργής, και αντιμνημονιακών κινητοποιήσεων λόγω τον δυσβάσταχτων οικονομικών μέτρων λιτότητας φτάσαμε στις εκλογές του 2012 όπου η Ν.Δ. από το 33,74% που πήρε το 2009 έφτασε στο ιστορικό χαμηλό των 18,85%, ενώ το ΠΑΣΟΚ από το 43,92% του 2009,γκρεμίστηκε κυριολεκτικά στο 13,18% και τα δύο κόμματα  έχασαν εκατομμύρια ψηφοφόρους εξαιτίας της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και των μνημονίων.

  Τότε τα τρία κόμματα  (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜ.ΑΡ.) έφτιαξαν κυβέρνηση  με πρωθυπουργό τον Α. Σαμαρά. Και ο ΣΥΡΙΖΑ από το 4,60% του 2009 έφτασε το 16,78% κι αναδείχθηκε αξιωματική  αντιπολίτευση ενώ τον Ιούνη του 2012 έφτασε στο 26,89% καλώντας το Μάη του 2012 το Κ.Κ.Ε. να συζητήσουν ένα πρόγραμμα 5 σημείων για το σχηματισμό κυβέρνησης, λες και μια κυβέρνηση ασχολείται μόνο με 5 ζητήματα , αφήνοντας έξω τη συνολική πολιτική που διαχειρίζεται.

 Η πρότασή του απέβλεπε κυρίως να χρησιμοποιηθεί η άρνηση του Κ.Κ.Ε. ώστε στη νέα εκλογική αναμέτρηση να αποσπάσει ένα μέρος των ψηφοφόρων του και ελπίζοντας να ξεμπερδεύει απ’ αυτό ,αφού δεν το κατόρθωσε  το 1989-1991.

 Η άρνηση από το Κ.Κ.Ε. ακόμα και να συναντηθεί με το ΣΥΡΙΖΑ ή να διαπραγματευτεί μαζί του πρόκυπτε όχι μόνο γιατί τον θεωρούσε αφερέγγυο (όπως αποδείχτηκε)  ή γιατί επιδιώκαμε τη  συνεργασία για περισσότερα θέματα, αλλά στηρίζονταν  πάνω στη θεμελιακή θέση – δοκιμασμένη θεωρητικά από την πείρα του 20ου αιώνα- ότι:

  « καμία κυβέρνηση όποια σύνθεση και πρόσημο να έχει ακόμα και με συμμετοχή Κ.Κ. δεν μπορεί να δώσει διέξοδο στα εργασιακά-λαϊκά προβλήματα, γιατί δεν μπορεί να καταργήσει τους νόμους τις τάσεις, αντιθέσεις και αντιφάσεις της καπιταλιστικής οικονομίας,  ενσωματωμένης στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, στη στρατηγική συμφωνία με τις ΗΠΑ».

 Τέτοιες κυβερνήσεις νομιμοποιημένες με την λαϊκή ψήφο αποτελούν παράγοντα ενισχύσης ανασυγκρότησης του καπιταλιστικού συστήματος και δοκιμασμένες στη πράξη όπως σε:(Πορτογαλία. Ισπανία, Κύπρο, Βενεζουέλα, Λατ. Αμερική κ.α.)

 Βέβαια την άρνηση του το Κ.Κ.Ε την πλήρωσε εκλογικά το 2012 αφού από το 8,48% του Μάη έπεσε τον Ιούνη 2012 στο 4,50%.

  Τότε «πολιτικοί κομήτες» έλαβαν:  ΑΝΕΛ 7,51%, Χρυσή Αυγή 6,92% και ΔΗΜ.ΑΡ. 6,25%.

  Ως γνωστό αυτά τα «κόμματα μιας χρήσης» σήμερα εξαφανίστηκαν.

 Ενώ το Κ.Κ.Ε. ότι έχασε τότε σε ποσοστά το κέρδισε σε «συνέπεια λόγων κι έργων» κι αξιοπιστία!

 Το Γενάρη του 2015 «η ελπίδα έρχεται»!

 Ο ΣΥΡΙΖΑ αξιοποιώντας τη λαϊκή οργή, τις μεγαλειώδεις λαϊκές κινητοποιήσεις που οργάνωσε το ΠΑΜΕ και το αντιμνημονιακό κλίμα,  πλειοδότησε στον παραδοσιακό λαϊκισμό της σοσιαλδημοκρατίας «να σκίσει τα μνημόνια»,  «με ένα νόμο κι ένα άρθρο» και το σύνθημα που έκλεψε το  μεγαλειώδες «go back» του λαού της Μυτιλήνης ενάντια στην απόβαση των Άγγλων ιμπεριαλιστών το Δεκέμβρη του 1944, σε  « go back κ. Μέρκελ, go back κ. Σόιμπλε»….

 Έτσι κέρδισε τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ με 36,34% τον Γενάρη του 2015 κι έφτιαξε «αντιμνημονιακή κυβέρνηση με την ακροδεξιά  ΑΝΕΛ 4,75%. Ενώ τα άλλα κόμματα έλαβαν η Ν.Δ. 27,81%, το Κ.Κ.Ε. 5,47%, το ΠΑΣΟΚ 4,68%, η Χρ. Αυγή 6,28%, και  το Ποτάμι 6,05%.

 Δυστυχώς δεν αξιοποιήθηκε (από το λαό)η πείρα του 1981 με το ΠΑΣΟΚ που πρόβαλλε τα αριστερά συνθήματα  «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»  ή  «Λαός, ΠΑΣΟΚ στην εξουσία» ή «στις 18 ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ».

   Το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε τη βρώμικη δουλειά της  σοσιαλδημοκρατίας να ξεπλύνει «τις βάσεις… που θα έδιωχνε…» και τελικά αποδείχθηκε σε πολύτιμο πόλο εναλλαγής στο αστικό πολιτικό σύστημα.

 Στον ίδιο δρόμο κινήθηκε κι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος  καπηλεύτηκε -ασύστολα – την ιστορία του λαϊκού κινήματος, τους αγώνες των κομμουνιστών, ριζοσπαστικών, αριστερών δυνάμεων και ξεκίνησε τις «κωλοτούμπες».

  Τότε άρχισε ο ΣΥΡΙΖΑ  τις «σκληρές διαπραγματεύσεις» με την Τρόικα που έγιναν «θεσμός» και το Φλεβάρη 2015 ψήφισαν όλοι (ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι )την επέκταση της δανειακής  σύμβασης με 4μηνη παράταση.

 «Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –τότε_ διαπραγματεύεται για τα συμφέροντα των εγχώριων επιχειρηματικών ολίγων επιδιώκοντας έναν έντιμο συμβιβασμό που θα πληρώσει ο λαός, και στις 27/2 πραγματοποιείται το  μεγάλο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα. (ΡΙΖΟΣ 15-3-2015)

 Ο κύβος ερρίφθη……. μέσα σε εκβιασμούς, απειλές τρομοκρατία, ουρές στα Α.Τ.Μ., capital control, έβαλαν στο λαιμό του  λαού το μαχαίρι της χρεοκοπίας …

Ο  ΣΥΡΙΖΑ αναφωνούσε: « ο χρόνος πιέζει πρέπει να κλείσουμε συμφωνία… αλλιώς πάμε στη δραχμή», εμείς δεν «θα γίνουμε αριστερή παρένθεση…» και στις 27 Ιούνη 2015 ο Τσίπρας εξαγγείλει το «πλαστό δημοψήφισμα».

 Με ανακοίνωση του το Π.Γ. της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. αναφέρει μεταξύ άλλων: «Όχι στις προτάσεις για συμφωνία τόσο με τους δανειστές… όσο και της κυβέρνησης,  αποδέσμευση τώρα από την Ε.Ε. ,το πλαστό δημοψήφισμα όπως αποκάλυψε στη Βουλή το Κ.Κ.Ε. περιείχε το ΝΑΙ στη πρόταση των δανειστών και το ΟΧΙ που πρότεινε η κυβέρνηση και περιείχε «νέα υπονοούμενη  συμφωνία για τρίτο μνημόνιο…» (όπως επιβεβαιώθηκε) (27/6/2015 Ρζοσπάστης)

Το Κ.Κ.Ε. πρότεινε στο λαό να ψηφίσει λευκό ή άκυρο, για να μην καταγραφεί η ψηφοφορία σε κανένα τύπο αντιλαϊκής συμφωνίας.

 Στις 5 Ιούνη 2015 στο δημοψήφισμα :

• ΟΧΙ ψήφισαν 61,31% κυρίως ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΑΝΤΑΡΣΙΑ, Παρεμβάσεις Χρυσή Αυγή…

• ΝΑΙ 38,9% Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, και ΑΚΥΡΟ-ΛΕΥΚΟ 5,7% κυρίως ψηφοφόροι των Κ.Κ.Ε.

 Την άλλη μέρα  ενώ ο λαός πανηγύριζε  για το ΟΧΙ , στη συνεδρίαση του Συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών υπό τον τότε πρόεδρο της Δημοκρατίας Παυλόπουλο όλοι μαζί  (πλην Κ.Κ.Ε.) και του ΝΑΙ και του ΟΧΙ συμφώνησαν σε κοινό ανακοινωθέν, κι εξουσιοδοτούσαν τον Τσίπρα να διαπραγματευτεί νέο μνημόνιο.

 Όσον αφορά την τοποθέτηση του Δ. Κουτσούμπα στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών  μεταξύ άλλων ανάφερε: «είμαι υποχρεωμένος να πω επειδή βρίσκομαι σήμερα εδώ ότι το Κ.Κ.Ε. από την πρώτη στιγμή πήρε θέση στη Βουλή, για το τι χαρακτήρα έχει αυτό το δημοψήφισμα. Θα σας θυμίσω ότι το χαρακτηρίσαμε παγίδα για το λαό και τη χώρα και το εξηγήσαμε… το Κ.Κ.Ε. δε θα υπογράψει κάποια κοινή ανακοίνωση από το σημερινό συμβούλιο με την έννοια ότι υπάρχουν διαφορετικές θέσεις».

Στη   δευτερολογία του ανάφερε: «Η όλη συζήτηση δείχνει την αντίφαση- κατά την γνώμη του Κ.Κ.Ε.- μιας αδιέξοδης πολιτικής που ακολουθείται όλα αυτά τα χρόνια…..η οποία  οδηγεί με βάση και τις προτάσεις που έγιναν σε μια επώδυνη συμφωνία το επόμενο διάστημα σ´ ένα μνημόνιο κατά την γνώμη μας,  με νέα σειρά μέτρων και βέβαια εάν δεν υπάρξει συμφωνία σε ενδεχόμενη κρατική χρεοκοπία  gexit , με ευθύνη των θεσμών ανάλογα με τις εξελίξεις. Αυτό που θέλουμε να πούμε και στις δύο περιπτώσεις θα την πληρώσει ο ελληνικός λαός (Ριζοσπάστης, 15 /7/2025 σελ. 16)

 Στις 13 Ιούλη 2015 στις Βρυξέλλες  μετά από « ηρωικές κωλοτούμπες» – διαπραγμάτευσης ο Τσίπρας υπογράφει το 3ο μνημόνιο!

 Στις 14 Αυγούστου μετά από ολονύχτια σύγκρουση στη Βουλή ψηφίστηκε η νέα δανειακή σύμβαση με 222 ΝΑΙ (Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ- Ποτάμι) και 64 ΟΧΙ ( Κ.Κ.Ε. ,32 διαφωνούντες του ΣΥΡΙΖΑ,  Χ. Αυγή) και 11 ΠΑΡΟΝ.

 Με την εφαρμογή του 3ου μνημονίου 2015-19, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ  πατώντας πάνω στην εξαπάτηση και την απογοήτευση των λαϊκών στρωμάτων, καλλιεργώντας  τη μοιρολατρία ότι δεν υπάρχει εναλλακτική διέξοδος, οδήγησε την ελληνική βουλή να ψηφίσει  δεκάδες μνημονιακούς  νόμους,  που προστέθηκαν στους παλιούς. Όπως τον ΕΝΦΙΑ, την  επιβολή νέων αντιλαϊκών φόρων το χτύπημα εργατικών δικαιωμάτων, τις  περικοπές, τους  αντιασφαλιστικός νόμος Κατρούγκαλου, τις ιδιωτικοποιήσεις (Ο.Σ.Ε., λιμανιών, αεροδρομίων), τη μείωση  μισθών-συντάξεων, μέχρι την  απόλυτη αποδοχή της πολιτικής της Ε.Ε.-ΗΠΑ- ΝΑΤΟ (βάση Αλεξανδρούπολης, ευθυγράμμιση   αμερικανικού παράγοντα, συμμαχία με Ισραήλ, αντιπαράθεση με  Ρωσία,  συμφωνία Πρεσπών κλπ. ).

 Η «κυβερνώσα αριστερά»  όσο και να ξέπλυνε τον αντιαμερικανισμό, δεν ξεμπέρδεψε, γιατί υπάρχει το Κ.Κ.Ε.

Συμπέρασμα: «Άλλος δρόμος απ´ τη χρεοκοπημένη και ξοφλημένη σοσιαλδημοκρατία τύπου ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει. Η ελπίδα υπάρχει στην απόρριψη των κάθε λογής «σωτήρων» και την ενίσχυση του ρεύματος αμφισβήτησης την κυρίαρχης πολιτικής, που εκφράζουν κυβερνήσεις και κόμματα του συστήματος».

 Σήμερα που η άρχουσα τάξη ταλανίζεται  « στην εναλλαγή του δικομματικού συστήματος» και σερβίρει ξαναζεσταμένες πολιτικές σούπες τύπου Σαμαρά. Τσίπρα, Κωνσταντοπόλου ( να τα βρουν τ´ αντιπολιτευόμενα κόμματα), και γκρεμίζεται η αξιοπιστία τους (ΤΕΜΠΗ, ΟΠΕΚΕΠΕ) ο λαός έχει τη δύναμη να καθορίσει τις εξελίξεις με την οργάνωση των μικρών και μεγάλων αγώνων.

 Η στάση Κ.Κ.Ε. ήταν κρίσιμη παρακαταθήκη όχι μόνο γιατί δεν έδωσε περίοδος χάριτος στην αντιλαϊκή κυβέρνηση  ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ αλλά γιατί πρωτοστάτησε  στην οργάνωση της λαϊκής αντιπολίτευσης.

  Τώρα που  τα γεγονότα από την αστική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι νωπά κι οι μάσκες έπεσαν ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του, με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει.

Όλα τα  αστικά κόμματα θεωρούν ως  «μορφή πάλης και δημοκρατίας» τις εθνικές εκλογές ή τα δημοψηφίσματα, κάθε 3-4 χρόνια. Τους λαούς τους βλέπουν ως ψηφοφόρους ως «κουκιά » για αναρρίχηση.

 Το Κ.Κ.Ε. θεωρεί κινητήρια δύναμη την ταξική πάλη και πιστεύει ότι μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό. Δεν είμαστε ψεύτες και υποκριτές να πιστεύουμε ότι με μια ψήφο κάθε 4 χρόνια στο Κ.Κ.Ε. τα προβλήματα λύνονται.

 Η ταξική πάλη σε συνθήκες καπιταλισμού κι ενώ ακόμα δεν έχει  ωριμάσει – αντικειμενικά-  η επαναστατική κατάσταση και εμφανίζονται φάσεις ανόδου και οξύτητας, πρέπει να αξιοποιούνται  για την προετοιμασία της  αντεπίθεσης. Το Κ.Κ.Ε. μπορεί να κοιτάει το λαό στα μάτια, γιατί τότε πήγε κόντρα στο ρεύμα αυταπατών κι όρθωσε ανάστημα απέναντι στην προσπάθεια χειραγώγησης  του λαού.