Του Δημήτρη Λαβατσή.

Όπως οι περισσότεροι που ζούμε την κρίση στο πετσί μας έτσι κι εγώ, χωρίς κάποια ασφάλεια, χωρίς καβάτζα​,​ με κάποια προβλήματα υγείας να συναρτώνται ή​ και να επιτείνονται  από τις καταργήσεις παροχών στην υγεία, με την σύνταξή μου μειωμένη κατά 50% (μέχρι στιγμής!) και απελπιστικά λίγη για την γκάμα των υποχρεώσεων μου (και δεν είναι από τις πιο εξαθλιωμένες!), ζώντας όπως οι περισσότεροι λοιπόν αλλά και με την γνώση ότι η πολιτική έχει χαρακτηριστικά πολεμικών κινήσεων και πυρών και δεν είναι διανοητικές ασκήσεις ή χόμπυ ή υπαρξιακή διέξοδος  ή ευκαιρία (όπως και για πολλούς «πολιτισμικά»  αριστερούς και κοινωνικά δεξιούς οπωσδήποτε όμως  οικονομικά θωρακισμένους )ζώντας έτσι λοιπόν ένα συνεχές αγωνίας και εγρήγορσης σταχυολογώ από τις δύο μεγάλες δοκιμασίες του καιρού μας:

· Την ήττα και την μετάλλαξη της  Αριστεράς στην οποία πίστεψε ο κόσμος της εργασίας  και την συνακόλουθη νέα  σκληρή υλική ταπείνωση. Και την βαρβαρότητα της μη Δημοκρατίας σαν κανονικότητα.

Οι άνθρωποι της εργασίας έρμαια της κάθε μεγάλης ή μικρής εξουσίας στην καθημερινότητα συνεχίζουν  μια γυμνή ζωής με θραύσματα μνήμης χωρίς όνειρα  άρα και χωρίς παρόν.

· Την ήττα της άλλης πλευράς του εαυτού μας. Του Άλλου  που έρχεται ικέτης για ζωή και αντιμετωπίζει την ζυγαριά του Κοτζιά  και την ρύθμιση της αγοράς των συμφορών του.